| Aktualnie online |
 Gości online: 5
Użytkowników online: 0
Łącznie użytkowników: 134
Najnowszy użytkownik: selba
|
|
| Znane postacie Ćmielowa |
Jacek Małachowski
Polityk, działacz gospodarczy i pisarz, mąż opatrznościowy Ćmielowa. Urodził się 25 sierpnia 1737 r. w Końskich. Starosta radoszycki, od 1780 r. podkanclerzy koronny, a następnie od 1786 r. kanclerz wielki koronny. Po uchwaleniu Konstytucji 3 Maja przystąpił do konfederacji targowickiej. Stronnik króla Stanisława Augusta i Rosji. W 1787 r. kupił dobra ćmielowskie od Jana Nałęcz Małachowskiego. Mieszkał w Bodzechowie. W czasie jego rządów Ćmielów zachował wiele przywilejów. Stad przyśpiewka ludowa: "Nie masz to jak nasz pan Małachowski Jacek Bo nam pozostawił w Ćmielowie jarmarczek" Jacek Małachowski jest właściwie twórcą ćmielowskiego fajansu i porcelany, przyczynił się do rozwoju gospodarczego Ćmielowa i okolic. Fundator obiektów sakralnych w Sandomierskiem. Zmarł w wieku 83 lat 27 marca 1821 r. w Bodzechowie i został pochowany na cmentarzu w Ćmielowie. W tradycji ćmielowskiej postać obrosła wieloma legendami i anegdotami.
Marian Raciborski
Jeden z najwybitniejszych polskich botaników. Urodził się 16 lub 17 IX 1863 r. w Brzóstowej. Był synem Elżbiety z Kurzawskich i Franciszka, ziemianina, urzędnika (kontrolera) w fabryce Porcelany w Ćmielowie, organizatora powstania styczniowego w Sandomierskiem i Opatowskim. Raciborscy po upadku powstania musieli emigrować. Po powrocie osiedlili w Krakowie, gdzie też Marian Raciborski rozpoczął edukację. W latach 1873-1880 uczęszczał do szkoły realnej w Krakowie, a następnie studiował na wydziale Filozoficznym UJ. W 1885 r. został asystentem w Katedrze Biologii i tej nauce pozostał wierny przez całe życie. W 1892 r. udał się na stypendium do Niemiec. Tam też w 1894 r. uzyskał stopień doktora filozofii na uniwersytecie w Monachium, będąc asystentem prof. K. Goebla. W 1896 r. M. Raciborski wyjechał na Jawę, gdzie prowadził badania botaniczne. W roku 1900 wrócił do kraju i objął katedrę Botaniki na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie m.in. założył wzorowy ogród botaniczny. Po wybuchu I wojny światowej prowadził ożywioną działalność patriotyczną na rzecz odzyskania niepodległości. Trudno w krótkim biogramie wyliczyć wszystkie dokonania naukowe i organizacyjne tego wielkiego uczonego. Już jak 14 letni chłopiec badał moczarkę kanadyjską, a w 20 roku życia ogłosił drukiem pierwszy artykuł. Przez 33 lata pracował intensywnie naukowo, opublikował (w 5 językach) 183 rozprawy z zakresu botaniki, napisał dzieło "Flory kopalne Polski", a także pracę z zakresu systematyki, geografii roślin, fizjologii, mikologii, genetyki (wprowadził do nauki polskiej pojęcie unitu, później zwanego genem). Poświęcił też sporo czasu na badania przyrody Sandomierskiego. Szczególnie upodobał sobie góry świętokrzyskie. Zajmował się też analizą pontyjską w Puszczy Sandomierskiej, roślinnością stepową w Górach Pieprzowych pod Sandomierzem, florą kopalną w Gromadzicach i Szewnie. Aktywne życie naukowe przerwała Marianowi Raciborskiemu przedwczesna śmierć, która nastąpiła 24 III 1912 r. w Zakopanem. W Ćmielowie nie zapomniano o swoim rodaku. 14 IX 1930 r. z inicjatywy Oddziału PTK w Ostrowcu świętokrzyskim odsłonięto na dzwonnicy kościelnej w Ćmielowie tablicę pamiątkową. Jedna ulic miasta nosi imię wybitnego botanika. Profesor Marian Raciborski jest też patronem Zespołu Szkół w Ćmielowie, gdzie zgromadzono pamiątki po nim i gdzie można szerzej poznać jego życie i twórczość.
Barbara Górczyńska
Skrzypaczka i pedagog. Urodziła się 4 grudnia 1953 r. w Ćmielowie. Naukę muzyki rozpoczęła w piątym roku życia pod kierunkiem ojca i kontynuowała naukę w klasie skrzypiec. Państwowa Szkołę Muzyczną I i II stopnia ukończyła w Łodzi (1960-72). W latach 1792-77 studiowała w Łódzkiej PWSM pod kierunkiem W. Semiotuk i Z. Płoszaja. Uczestniczyła w kilku konkursach skrzypcowych: I Konkursie Młodych Skrzypków (Lublin, 1970- I nagroda), VI Międzynarodowym Konkursie im. H. Wieniawskiego (Poznań, 1972- III nagroda), Konkursie im. Hummla (Zagrzeb, 1977- I nagroda i specjalna nagroda H. Szerynga), Konkursie "Carl. Flesch" (Londyn, 1980- I Nagroda). Koncertowała w wielu krajach Europy oraz na Kubie i w Ameryce Pd. Występowała z wszystkimi czołowymi orkiestrami polskimi, a także m.in. z londyńską Royal Philharmonic Orchestra. Posiada bogaty repertuar utworów z XVIII-XX w., w tym kompozycję G. Bacewicz, Szymanowskiego, Wieniawskiego. W 1890 r. została adiunktem Łódzkiej Akademii Muzycznej.
Wincenty Granat
Jedna z najwybitniejszych postaci sandomierskiego duchowieństwa. Teolog. Urodził się 1 kwietnia 1900 r. w Ćmielowie gdzie pobierał pierwsze nauki. Później uczęszczał do Męskiej Szkoły Filologicznej w Sandomierzu, gdzie również studiował w seminarium Duchownym. Kolejny etap edukacji księdza Wincentego Granata to studia w Papieskim Uniwersytecie Gregorianum w Rzymie. Tam też uzyskał dwa doktoraty: z filozofii i teologii. Następny okres jego życia to praca dydaktyczna w zakresie religii w Radomiu. W 1933 r. ksiądz Granat przeniósł się do Sandomierza gdzie prowadził zajęcia w Seminarium Duchownym i pełnił różne funkcje związane z życiem religijnym miasta. W czasie okupacji brał udział w tajnym nauczaniu. W 1948 r. otrzymał godność kanonika gremialnego Kapituły Katedralnej. W 1952 r. równolegle obok zajęć w Sandomierzu prowadził również wykłady w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1956 r. przeniósł się na stałe do Lublina i otrzymał tytuł docenta. W 1965 r. zaś został prałatem papieskim, a dwa lata później rektorem KUL-u. W skutek choroby zrezygnował z tej funkcji i przez następne siedem lat mieszkał w domu zakonnym w Opolu Lubelskim. Pod koniec życia przeniósł się znowu do Sandomierza, gdzie zmarł 11 grudnia 1979 roku i został pochowany na cmentarzu katedralnym. Wyjątkowo bogata jest twórczość pisarska Wincentego Granata. Jest on autorem 320 publikacji teologicznych, m.in. dziewięciu tomów Dogmatyki Katolickiej wydanej w Lublinie, książek: "Osoba ludzka. Próba definicji"(Sandomierz 1961 r.), "Teodycea", " U podstaw humanizmu chrześcijańskiego", "Jezus Chrystus. Historia i Tajemnica", "Personalizm chrześcijański. Teologia osoby ludzkiej". Ten wybitny intelektualista w sutannie pisał również sporo artykułów do sandomierskiego czasopisma "Siewca prawdy". Był także członkiem redakcji "Zeszytów Naukowych KUL" i "Roczników Teologiczno- Kanonicznych".
Włodzimierz Sedlak
Prof. Dr hab., ur. w 1911 w Sosnowcu. święcenia kapłańskie przyjął w 1935 r. w Sandomierzu, gdzie kończył Seminarium Duchowne. W latach 1935-1939 pracował jako wikary w Ćmielowie, prowadził też ożywioną działalność kulturalną w Prodowisku młodzieżowym. Przed samą wojną przeniósł się do Sienna w pobliżu Ostrowca Świętokrzyskiego, gdzie w okresie powojennym był inicjatorem budowy szkoły, założycielem i przewodniczącym Towarzystwa Szkół średnich. Studia wyższe ukończył na Uniwersytecie Marii Curie- Skłodowskiej w Lublinie zdając w 1949 roku egzamin magisterski z antropologii, a w roku następnym z pedagogiki i obierając dwa przedmioty poboczne: fizykę i chemię. Pracę doktorską obronił w 1951 roku, a od 1960 został pracownikiem naukowo-dydaktycznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego (habilitacja w 1966),gdzie od 1967 r. kierował utworzoną przez siebie Katedrą Biologii Teoretycznej. Nominacje profesorskie uzyskał: w roku 1974 - profesora nadzwyczajnego i w r. 1980 - zwyczajnego. Był członkiem wielu towarzystw naukowych, w tym m.in. Towarzystwa Naukowego KUL od 1961 roku, Polskiego Towarzystwa Antropologicznego, Polskiego Towarzystwa Geologicznego. Zainteresowania naukowe księdza profesora Sedlaka były bardzo wszechstronne. Zajmował się paleontologią, zwłaszcza rolą krzemu w ewolucji wczesnych okresów życia na ziemi, poleobiofizyką - prowadząc badania nad kambryjskim środowiskiem życia w Górach Świętokrzyskich z odkrytą przez niego unikalną fauną i kambyjskimi glonami z kwarcytowych warstw Łysogór. Ale przede wszystkim jest znany jako twórca bioelektroniki, teorii, która może dopomóc w znalezieniu odpowiedzi na najistotniejsze pytania o naturę życia i świadomość człowieka. Najważniejsze książki prof. Sedlaka to: "U źródeł nowej nauki" (1973), "Bioelektronika" (1967-1977), "Homo electronicus" (1980), "Życie jest światłem" (1985), "Na początku było jednak światło" (1986), "Wprowadzenie w bioelektronikę"(1988), "W pogoni za nieznanym" (1990), gdzie jest rozdział "Ćmielów i dalsza okolica". Zmarł 17 lutego 1993 r. w Radomiu, w 82 roku życia.
Antoni Kozubowski
Lekarz i publicysta, organizator. Urodził się 11 sierpnia 1805 r. w Brzustowej koło Ćmielowa. Po ukończeniu szkoły elementarnej w Wąchocku uczył się następnie w Kielcach, a później w Lublinie. W 1827 r. rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Kiedy w 1831 r. wybuchło powstanie listopadowe przerwał naukę i zgodnie z swoim powołaniem włączył się aktywnie do wojskowej służby medycznej. Pełnił funkcję lekarza zastępcy batalionu. Po klęsce powstania przedostał się zagranicę zaboru rosyjskiego i początkowo znalazł się w państwie pruskim. Później udało mu się dotrzeć do Krakowa, gdzie kontynuował studia medyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Następnie pogłębiał swoją wiedzę we Wrocławiu , Monachium i Dreźnie. Wreszcie w 1833 r. zdobył tytuł doktora medycyny. Wrócił do Krakowa i rozpoczął pracę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Tym razem jako nauczyciel akademicki. W 834 r. został profesorem. Z tą uczelnią związany był przez następne 34 lata, aż do roku 1868. Uchodził za wybitnego pedagoga i organizatora zaplecza dydaktycznego. Utworzył między innymi gabinet anatomii, stojący na wysokim poziomie merytorycznym. Drugą strona aktywności intelektualnej Antoniego Kozubowskiego była popularyzacja wiedzy rolniczej , opartej na naukowych podstawach. Pisał w prasie i wydawał książki o potrzebie mechanizacji rolnictwa, pszczelarstwie, ogrodnictwie. Zachęcał do hodowli jedwabników i uprawy morwy. W 1865 r. założył Towarzystwo Pszczelarsko-Jedwabnicze i Sadownicze. Był jego dyrektorem. W uznaniu zasług naukowych i popularyzatorskich został przyjęty na członka Akademii Umiejętności i Towarzystwa Rolniczego. Antoni Kozubowski zmarł - jak podaje Polski Słownik Biograficzny - 3 września 1880 r. i został pochowany na Cmentarzu Rakowieckim.
Witold Gombrowicz
Urodził się 4 VIII 1904 roku w Małoszycach pod Opatowem, zmarł 25 VII 1969 r. v Vence we Francji. Najważniejsze informacje o autorze. Studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim, później w Paryżu. Miał własny stolik w kawiarni "Ziemiańska", gdzie z kolegami po piórze dyskutowali na temat literatury; w 1933 r. opublikował pierwszy zbiór opowiadań: "Pamiętnik z okresu dojrzewania", sławę przyniosła mu powieść "Ferdydurke" (1937). W 1938 r. ukazał się dramat "Iwona", a rok później powieść "Opętani". 1 sierpnia 1939 r. na zaproszenie linii okrętowych Gombrowicz wraz z Czesławem Straszewiczem popłynął transatlantykiem "Chrobry" do Ameryki Południowej. Na wieść o wybuchu wojny zrezygnował z powrotu do kraju. . Zamieszkał w Argentynie , pisywał do różnych czasopism, miał swój własny stolik w kawiarni "Rex" w Buenos Aires , przyjął posadę w Banku Polskim w Buenos Aires. Większość swojego czasu poświęcał na pisanie powieści "Trans-Atlantyk", która wraz z dramatem ślub ukazała się w 1953 r. w Paryżu. W 1955 r. pisarz uzyskał stypendium amerykańskiego komitetu Free Europe, a w 1961 - nagrodę paryskiej "Kultury", na łamach, której publikował swój dziennik. W 1963 r. Gombrowicz otrzymał roczne stypendium Fundacji Forda na pobyt w Berlinie, a w 1967 r. nagrodę wydawców Prix Fonmentor. W 1964 roku przeniósł się do Paryża, a następnie na Lazurowe Wybrzeże do Vence.
Autorem tego tekstu jest Rara. |
|
|
329,030 Unikalnych wizyt
